Υπάρχει μια σιωπηλή ευγένεια σε ό,τι είναι απλό. Ένα ποτήρι νερό όταν διψάς. Ένα χέρι που βρίσκει το δικό σου μέσα στο σκοτάδι. Ένα «μείνε» που δεν απαιτεί, μόνο προσφέρεται. Εκεί κρύβεται η αλήθεια: στα ανεπιτήδευτα, στα άφτιαχτα, σε όσα δεν διεκδικούν θαυμασμό αλλά γεννούν συγκίνηση.
Η ψυχή κουράζεται από τα περίτεχνα. Από τα μεγάλα λόγια που υπόσχονται ουρανούς και ξεχνούν τη γη. Μα αναπαύεται σε μια απλή παρουσία. Σε ένα βλέμμα καθαρό, που δεν φοβάται να δείξει τρυφερότητα. Γιατί η τρυφερότητα είναι το πιο γενναίο συναίσθημα· δεν κραυγάζει, δεν επιβάλλεται — απλώς υπάρχει.....
Και ίσως τελικά η ομορφιά να είναι αυτή η διακριτική αρμονία: να είσαι ο εαυτός σου χωρίς επιτήδευση, να αγαπάς χωρίς θεατρικότητα, να ζεις χωρίς να υπερφορτώνεις την καρδιά με θορύβους.
Γιατί στο τέλος, όταν όλα τα περιττά θα έχουν σωπάσει, δεν θα μείνει τίποτα από τις εντυπώσεις που κυνηγήσαμε. Θα μείνει μόνο ό,τι ήταν αληθινό. Ένα βλέμμα που αγάπησε. Μια καρδιά που τόλμησε να νιώσει. Μια στιγμή που έζησε χωρίς μάσκες.
Και τότε θα καταλάβουμε: η απλότητα δεν ήταν επιλογή αισθητικής — ήταν πράξη γενναιότητας. Ήταν ο πιο καθαρός τρόπος να υπάρχουμε.........
