Ο «Ομέρ Πριόνης» χτύπησε στο κάστρο της Ναυπάκτου !!! Αυτό δεν θα περάσει έτσι! ....
"Αν σε μια πόλη αξίζει να ζεις , αξίζει και να την επισκεφτείς" Κώστας Καρακώστας ........
Ένα εκτενές απόσπασμα από την εξαιρετική μονογραφία της Όλγας-Μαρίας Χ. Μπακιρτζή, πτυχιούχου Γεωπόνου και κατόχου διδακτορικού διπλώματος !από τη Σχολή Γεωπονίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (2007), Αρχιτέκτονος Τοπίου MLA (Heriot-Watt University του Εδιμβούργου) η οποία εργάζεται στην Αρχαιολογία. Η διδακτορική της διατριβή που μπορείτε να αναζητήσετε στο διαδίκτυο σε μορφή pdf έχει τίτλο: “Η συμβολή της αρχιτεκτονικής τοπίου στη διαχείριση της βλάστησης σε αρχαιολογικούς χώρους και περιβάλλοντες χώρους μνημείων“. Το κείμενο χαρακτηρίζεται αυστηρώς ακατάλληλο για δενδροφοβικούς αναγνώστες και συντηρητικούς αρχαιολόγους. Ιδού:
2.1.2. Η αισθητική αντίληψη ενός χώρου πρασίνου (σελ.65)
«Όσον αφορά ειδικότερα τη βλάστηση οι αισθητικές αξίες που προκύπτουν δεν αφορούν κάθε φυτό ξεχωριστά αλλά το σύνολο τους και τον συνδυασμό τους με τα άλλα στοιχεία του τοπίου. Η αντίδραση των ανθρώπινων αισθήσεων προς τα φυτά πηγάζει από τις φυσικές ιδιότητες του χρώματος, του σχήματος και της υφής, ιδιότητες που χαρακτηρίζουν και όλα τα αντικείμενα.
Η αισθητική απόλαυση που προέρχεται από τη βλάστηση είναι ποικίλη, συνεχής και πολυδιάσταστη προσφέροντας ερεθίσματα προς όλες τις αισθήσεις. Η αντανάκλαση των φυτών στο νερό δημιουργεί σχέδια φωτός και σκιάς. […] Τα φυτά επίσης ζωντανεύουν καθώς αντιδρούν στον άνεμο. […] Ο κορμός κάθε δένδρου παρουσιάζει ανεξάντλητη ποικιλία μορφών και χρωμάτων που κυμαίνονται από το λευκό έως το σκούρο καφέ και από το λείο νεανικό έως το ροζιασμένο και γέρικο. […] Ακόμη και τα ξερά κίτρινα φύλλα προκαλούν διάφορα ερεθίσματα στον περιπατητή του δάσους. […]
Αν και η αισθητική απόλαυση είναι υποκειμενικό συναίσθημα και επηρεάζεται από την ψυχοσύνθεση του ατόμου, τις εμπειρίες και τη μόρφωσή του, η παρουσία βλάστησης συχνά προσδίδει μαγική αύρα στο τοπίο των αρχαιολογικών χώρων και αυξάνει την αισθητική αξία στον αρχαιολογικό χώρο κάτι που αποζητά το ευρύ κοινό.
∆υστυχώς όμως για πολλούς ανθρώπους η επίσκεψη στους αρχαιολογικούς χώρους και στους χώρους μνημείων δεν προσφέρει τόση ικανοποίηση όση οι αρχαιολόγοι φαντάζονται ή θα επιθυμούσαν να προσφέρει. Πιθανώς σε αυτό να έχει συμβάλει και τάση της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας να δημιουργεί χώρους απογυμνωμένους από κάθε βλάστηση επιδιώκοντας την καλύτερη διατήρηση, αναγνωσιμότητα και αυξημένη επιστημονική βαρύτητα του χώρου. Γενικά, η παρουσία της βλάστησης σε έναν αρχαιολογικό χώρο προσδίδει σε αυτόν όλα τα χαρακτηριστικά της αισθητικής ενός χώρου πρασίνου. Αντίθετα με ότι συμβαίνει με τις σκληρές επιφάνειες (τοιχία, πλακοστρώσεις), οι οποίες προσφέρουν άμεσα και μόνιμα αισθητικά αποτελέσματα, τα φυτά ερεθίζουν όλες μας τις αισθήσεις με τις μεταμορφώσεις τους μέσα στον χρόνο και τις εποχιακές εναλλαγές τους δημιουργώντας αίσθηση ευεξίας αλλά και ανανέωσης.» (σελ. 66,67)
