Από Αντώνιος Βαμβακάς
Η μάνα δεν φτιάχνει ούτε τον ιδανικό εραστή,
ούτε το απόλυτο σκουπίδι. Φτιάχνει έναν Φρανκενστάιν. Φτιάχνει ένα υβρίδιο. Έναν συναισθηματικό σύζυγο με ακρωτηριασμένο τον ερωτικό του φαλλό.
Ας γκρεμίσουμε σιγά σιγά πρώτα την ψευδαίσθηση του «ιδανικού άνδρα». Αν η μάνα αποφάσιζε, έστω και υποσυνείδητα, να μεγαλώσει τον γιο της ως τον απόλυτα ελκυστικό, αρχέγονο, ανεξάρτητο, πανίσχυρο άνδρα,
τι θα συνέβαινε; Ένας τέτοιος άνδρας, ένας άνδρας
με κέντρο βάρους, με άγρια, ατίθαση ερωτική ενέργεια,
με αυτοπεποίθηση που τσακίζει κόκκαλα και με απόλυτη αυτονομία, είναι ένας άνδρας φτιαγμένος για να φεύγει. Είναι φτιαγμένος για να κατακτά τον κόσμο, να σπάει τα δεσμά του, να γοητεύει άλλες γυναίκες, να χτίζει τη δική του αυτοκρατορία μακριά από τα φουστάνια της. Ένας αληθινά ελκυστικός, κυρίαρχος άνδρας δεν κάθεται την Κυριακή το μεσημέρι να ακούει τη μάνα του να κλαψουρίζει για τα αρθριτικά της ή για το πόσο αχάριστος είναι ο πατέρας του. Ένας τέτοιος άνδρας θα την κοιτούσε με συγκατάβαση, θα της έδινε ένα φιλί στο μέτωπο και θα εξαφανιζόταν στη δική του, φλεγόμενη ζωή.
Αυτό για τη μάνα ισοδυναμεί με τον απόλυτο, υπαρξιακό θάνατο. Η μάνα τρέμει την αληθινή, ακατέργαστη, ελκυστική αρρενωπότητα του γιου της, γιατί αυτή η αρρενωπότητα είναι το διαβατήριό του για την απόδραση. Κάθε φορά που
ο γιος δείχνει σημάδια πραγματικής, άγριας, σεξουαλικής
ή πνευματικής ανεξαρτησίας, η μάνα βλέπει το φάντασμα της εγκατάλειψης. Γι' αυτό, με μια χειρουργική, υποδόρια ακρίβεια, αποφασίζει να τον ευνουχίσει. Πρέπει να καταστρέψει ακριβώς εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα τον έκαναν ακαταμάχητο στις άλλες γυναίκες, για να εξασφαλίσει ότι καμία άλλη γυναίκα δεν θα μπορέσει ποτέ να τον κρατήσει πραγματικά, και άρα, νομοτελειακά, θα καταλήγει πάντα πίσω στο δικό της, παρηγορητικό, ασφυκτικό σαλόνι.
Πώς γίνεται αυτή η καταστροφή; Πώς τον μετατρέπει στο αντίθετο του ελκυστικού; Τον μπολιάζει με το πιο αντι-ερωτικό δηλητήριο που υπάρχει στη φύση: το άγχος και την ενοχή.
Η μάνα μαθαίνει στον γιο της να φοβάται. Του μαθαίνει να υπεραναλύει τους κινδύνους. Τον ντύνει με ζακέτες όταν
δεν κρυώνει, τον ταΐζει όταν δεν πεινάει, του λέει «πρόσεχε,
θα πέσεις» πριν καν κάνει το βήμα. Του κόβει την ορμή.
Ένας άνδρας που φοβάται τη σκιά του, ένας άνδρας που υπεραναλύει την κάθε του κίνηση, που τρέμει την απόρριψη
και την αποτυχία, είναι ένας άνδρας που μυρίζει ιδρώτα ανασφάλειας. Και η ανασφάλεια είναι το πιο ισχυρό, βιολογικό αντισυλληπτικό για μια υγιή, θηλυκή γυναίκα. Οι πραγματικές γυναίκες εκεί έξω αποστρέφονται ενστικτωδώς το "καλό, φοβισμένο παιδί". Η μάνα το ξέρει αυτό. Ξέρει ότι κάνοντάς τον υπερευαίσθητο, νευρωτικό και υποχόνδριο, τον σαμποτάρει στην αρένα του φλερτ. Του αφαιρεί τη φυσική του ικανότητα να είναι κυνηγός. Τον κάνει διστακτικό, κλαψιάρη, εξαρτημένο. Τον μετατρέπει σε έναν συναισθηματικό επαίτη, ο οποίος
θα πλησιάζει τις γυναίκες όχι για να τις κατακτήσει,
αλλά ικετεύοντας για την αποδοχή τους, ακριβώς όπως
ικέτευε για το χάδι της μάνας του.
Όμως, η σατανική της μεγαλοφυΐα δεν σταματάει στον ευνουχισμό. Γιατί αν τον έκανε απλώς ένα ανάπηρο, αξιολύπητο πλάσμα, δεν θα είχε καμία αξία για την ίδια. Η μάνα δεν θέλει ένα άχρηστο σκουπίδι. Εδώ έρχεται το δεύτερο στάδιο του εργαστηρίου της: Η κατασκευή του Συναισθηματικού Συζύγου.
Αφού του έχει τσακίσει την άγρια, σεξουαλική και επιθετική ορμή που θα τον έκανε ιδανικό εραστή για τις άλλες, του καλλιεργεί μια νοσηρή, υπερτροφική ενσυναίσθηση αποκλειστικά και μόνο για τη δική της πάρτη.
Τον εκπαιδεύει να είναι ο τέλειος "ακροατής".
Τον εκπαιδεύει να διαβάζει τις αλλαγές στον τόνο της φωνής της, να προσέχει το βλέμμα της, να νιώθει υπεύθυνος για τη δική της ευτυχία. Ο γιος γίνεται ο αποδέκτης των παραπόνων της για τον πατέρα του, για τη ζωή της, για τις φίλες της. Μαθαίνει να είναι ευγενικός, υποχωρητικός, συγκαταβατικός, να βάζει τις δικές του ανάγκες σε δεύτερη μοίρα για να μην "στεναχωρήσει τη μαμά". Με άλλα λόγια, τον πλάθει για να γίνει ο σύντροφος που ο δικός της άνδρας απέτυχε να είναι. Του φοράει το κουστούμι του ιδανικού, αφοσιωμένου, υποτακτικού συζύγου, αλλά του αφαιρεί τον φαλλό.
Και τι τον κάνει;
Τον κάνει έναν πλατωνικό, ρομαντικό ιππότη της μιζέριας της.
Αυτός ο συνδυασμός είναι ολέθριος για τη μετέπειτα ζωή
του γιου. Όταν αυτό το πλάσμα βγαίνει στην κοινωνία και προσπαθεί να κάνει σχέσεις, οι γυναίκες στέκονται μπροστά του μπερδεμένες και τελικά αηδιασμένες. Από τη μία βλέπουν έναν άνδρα θεωρητικά "καλό", που ξέρει να μιλάει, που δείχνει "ευαισθησία", που ξέρει να φροντίζει. Όμως, όταν κλείνει
η πόρτα της κρεβατοκάμαρας, ή όταν έρχεται η στιγμή της κρίσης, της σύγκρουσης, της πραγματικής ζωής που απαιτεί τσαμπουκά και καθαρή, ανδρική, επιθετική ενέργεια, το πλάσμα αυτό καταρρέει. Οι γυναίκες του νιώθουν ότι κάνουν έρωτα με τον κολλητό τους φίλο, ή χειρότερα, με μια άλλη γυναίκα. Νιώθουν την παρουσία της μάνας του πάνω στο δέρμα του. Βλέπουν έναν άνδρα που ξέρει πώς να είναι ο "καλός γιος" μέσα σε ένα γυναικείο σώμα, αλλά δεν έχει ιδέα πώς να είναι
ο "βρώμικος, αληθινός άνδρας" απέναντι σε ένα θηλυκό.
Με αποτέλεσμα να τον χωρίζουν, να τον κερατώνουν,
ή να του στερούν το σεξ.
Και εδώ ολοκληρώνεται ο θρίαμβος της μάνας.
Όταν ο γιος συνθλίβεται από τις γυναίκες που δεν αντέχουν
τον ακρωτηριασμό του, γυρίζει πίσω. Γυρίζει πίσω πληγωμένος, κλαίγοντας, παραπονούμενος ότι «οι γυναίκες είναι άκαρδες», ότι «δεν τον καταλαβαίνουν», ότι «αυτός έδωσε τα πάντα και τον πρόδωσαν». Και η μάνα ανοίγει την αγκαλιά της, παίρνει
το κομμένο κεφάλι του στα χέρια της και του λέει το πιο δηλητηριώδες, θανατηφόρο ψέμα που ειπώθηκε ποτέ: «Στο έλεγα εγώ, αγόρι μου. Καμία δεν θα σε αγαπήσει όπως η μάνα σου. Καμία δεν αξίζει τον χρυσό σου χαρακτήρα».
Η μάνα πέτυχε το απόλυτο. BINGO!
Δεν τον έκανε τον ιδανικό άνδρα, γιατί αυτό θα σήμαινε
την απώλειά του. Δεν τον έκανε σκουπίδι, γιατί τότε δεν
θα είχε καμία υπερηφάνεια να τον επιδεικνύει. Τον έκανε ένα ευαίσθητο, ευνουχισμένο, πολυτελές κατοικίδιο. Ένα πλάσμα με τεράστιο, αναλυτικό εγκέφαλο και νεκρό, φοβισμένο ένστικτο. Ένα πλάσμα που νομίζει ότι είναι υπεράνω όλων,
αλλά τρέμει μην τον μαλώσει η γυναίκα του ή η μάνα του.
Γιατί η μάνα, βαθιά μέσα στο ανήλικο, τραυματισμένο
της υποσυνείδητο, μισεί τον ανδρισμό. Ο ανδρισμός
(η ανεξαρτησία, η βία, η επιβολή, η απόλυτη ελευθερία,
η σεξουαλική ακράτεια) την τρόμαξε στον πατέρα της, την απογοήτευσε στον σύζυγό της, και την απειλεί στον γιο της. Οπότε, παίρνει το αγοράκι της και το πλένει με χλωρίνη. Του ξεπλένει τη βρωμιά της φύσης του. Θέλει έναν άνδρα καθαρό, άοσμο, υπάκουο, που δεν θα τη φέρει ποτέ σε δύσκολη θέση, που δεν θα χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι, που δεν θα της πει ποτέ «Σκάσε, η ζωή είναι δική μου».
Και το πιο κοσμικοτραγικό; Το κάνει αυτό ενώ ταυτόχρονα
τον πείθει ότι είναι ο βασιλιάς του κόσμου. Τον ταΐζει με ψευδαισθήσεις μεγαλείου. "Είσαι ο πιο όμορφος, ο πιο έξυπνος, ο πιο σπουδαίος", του λέει, χτίζοντας έναν τεράστιο,
κούφιο ναρκισσισμό. Αλλά είναι ένας ναρκισσισμός χωρίς ραχοκοκαλιά. Είναι ένας πύργος από τραπουλόχαρτα.
Ο γιος μεγαλώνει νομίζοντας ότι του αξίζουν τα πάντα χωρίς
να χρειαστεί να πολεμήσει για τίποτα, απλώς και μόνο επειδή ανασαίνει. Αλλά μόλις βγει στον πραγματικό κόσμο, εκεί που δεν υπάρχει η μάνα του για να στρώσει το χαλί, ο κόσμος του ρίχνει μια κλωτσιά και ο πύργος καταρρέει. Και επειδή δεν έμαθε ποτέ να παλεύει, επειδή του έχουν αφαιρέσει τα νύχια και τα δόντια στο όνομα της "καλής ανατροφής", αντί
να σηκωθεί και να δαγκώσει, κάθεται και υπεραναλύει
το τραύμα του, γράφοντας κείμενα, κάνοντας ψυχανάλυση, παραπονούμενος για την αδικία του σύμπαντος.
Η Ελληνίδα μάνα φίλοι μου, είναι ο πιο αδυσώπητος, σαδιστικός αρχιτέκτονας ψυχισμών. Δημιουργεί άνδρες που είναι καταδικασμένοι να σιχαίνονται τον εαυτό τους κρυφά,
ενώ φανερά απαιτούν τον θαυμασμό. Άνδρες που λατρεύουν και μισούν τις γυναίκες ταυτόχρονα, γιατί κάθε γυναίκα είναι
γι' αυτούς η απειλή του ευνουχισμού που υπέστησαν στην κούνια τους. Δεν τον έκανε το αντίθετο του ελκυστικού κατά λάθος. Το έκανε εν ψυχρώ. Γιατί ένα ελκυστικό, άγριο, ελεύθερο αρσενικό ανήκει στη φύση και στον κόσμο. Ενώ ένα φοβισμένο, ενοχικό, υπερευαίσθητο αγόρι με σώμα τριαντάρη, ανήκει
για πάντα στο σαλόνι της.
