Δεν ξέρεις αν είναι ευερέθιστο έντερο;
Δες πού πρέπει να πας, βήμα–βήμα!
Αν το έντερό σου σ`ενοχλεί, το πρώτο που χρειάζεται να ξέρεις είναι αυτό...
Το σώμα μιλάει.
Το θέμα είναι να ξέρεις ποια φωνή ακούς.
Αν έχεις ενοχλήσεις που πάνε κι έρχονται, άλλες μέρες καλύτερα, άλλες χειρότερα, και παρατηρείς ότι το έντερο επηρεάζεται έντονα από άγχος, πίεση, βιασύνη ή αλλαγή ρουτίνας, τότε ξεκινάς από λειτουργική προσέγγιση.
Εκεί ανήκει και το ευερέθιστο έντερο. Δεν ψάχνεις πρώτα δράματα. Ψάχνεις ρύθμιση.
Αν όμως ο πόνος σε ξυπνά τη νύχτα, αν υπάρχει σταθερή επιδείνωση, αν το έντερο δεν ησυχάζει ποτέ, τότε δεν μένεις στο “είναι νευρικό”.
Εκεί πας για έλεγχο οργανικό. Το λειτουργικό έντερο κοιμάται. Το παθολογικό όχι.
Αν βλέπεις αίμα στα κόπρανα, μαύρα κόπρανα ή έντονη βλέννα που επιμένει, δεν συζητάς αν είναι ευερέθιστο. Πας να αποκλείσεις φλεγμονή, πολύποδες, άλλες καταστάσεις. Εκεί δεν κάνουμε υπομονή.
Αν έχεις απώλεια βάρους χωρίς λόγο, κόπωση που δεν εξηγείται, ζάλη, αναιμία, τότε δεν μιλάμε για “ευαισθησία”. Μιλάμε για πιθανή δυσαπορρόφηση ή χρόνια διαδικασία. Εκεί χρειάζεται διερεύνηση.
Αν όλα ξεκίνησαν μετά από γαστρεντερίτιδα, αντιβίωση ή χειρουργείο, και από τότε το έντερο “δεν ξαναβρήκε τον ρυθμό του”, τότε ψάχνεις μετα-λοιμώδη απορρύθμιση.
Εκεί συχνά βαφτίζεται βιαστικά “ευερέθιστο”, ενώ στην πραγματικότητα είναι έντερο που δεν επανεκπαιδεύτηκε.
Αν το έντερο ηρεμεί όταν τρως απλά, όταν ξεκουράζεσαι, όταν χαλαρώνεις, τότε αυτό είναι πολύ σημαντικό σημάδι που δείχνει ότι μπορεί να ρυθμιστεί. Και αυτό δεν είναι οργανική βλάβη.
Αν όμως τίποτα δεν το ηρεμεί, ούτε το απλό φαγητό, ούτε η ησυχία, ούτε ο χρόνος, τότε δεν επιμένεις στο ίδιο μονοπάτι. Αλλάζεις κατεύθυνση.
Το πιο χρήσιμο φίλτρο απ’ όλα ειναι..
Ρώτα τον εαυτό σου κάτι πολύ απλό. Το έντερό μου με περιορίζει ή με εξαντλεί;
Το ευερέθιστο έντερο περιορίζει.
Σε κάνει να προσέχεις, να αποφεύγεις, να φοβάσαι λίγο. Δεν σε καταρρέει.
Αν νιώθεις ότι “χάνεις έδαφος”, ότι το σώμα πέφτει, ότι κάτι σου αφαιρεί δύναμη, τότε δεν μένεις στο ευερέθιστο,,, στο μεγάλο λάθος που γίνεται παντού.
Το ευερέθιστο έντερο δεν είναι λάθος διάγνωση.
Είναι λάθος τελική στάση. Δεν είναι το τέλος της διαδρομής.
Είναι η αρχή της κατανόησης.
Όταν λέγεται σωστά, σου λέει… «Το έντερό σου δεν έχει βλάβη. Θέλει ρύθμιση».
Όταν λέγεται βιαστικά, σου λέει…. «Δεν βρήκαμε τίποτα, ζήσε με αυτό».
Και αυτά τα δύο δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους.
Στην τελική…
Αν το έντερο σου φωνάζει, δεν το φιμώνεις με ταμπέλα.
Αν ψιθυρίζει, δεν το αγνοείς.
Και αν αλλάζει συμπεριφορά, αλλάζεις κι εσύ τρόπο που το ακούς.
Αυτός είναι ο πυρήνας της προσέγγισης μας, ούτε φόβος, ούτε εφησυχασμός.Συνειδητή πορεία.
Πού πρέπει να ψάξεις πριν πεις «είναι ευερέθιστο»
Πρώτα ψάχνεις αν υπάρχει φλεγμονή. Όχι γενικά. Συγκεκριμένα.
Το έντερο με πραγματική φλεγμονή συμπεριφέρεται αλλιώς από το ευερέθιστο.
Μετά κοιτάς αν υπάρχει δυσαπορρόφηση.
Το σώμα σου μπορεί να τρώει αλλά να μην αξιοποιεί. Εκεί εμφανίζονται αναιμία, αδυναμία, πτώση.
Έπειτα εξετάζεις το μικροβίωμα και τις ανισορροπίες του.
Υπερανάπτυξη βακτηρίων, παθογόνα, παρασιτώσεις, όλα αυτά μιμούνται το ευερέθιστο έντερο, αλλά δεν είναι.
Ελέγχεις δυσανεξίες που δεν είναι “μόδα”, όπως λακτόζη ή γλουτένη, όταν υπάρχουν ενδείξεις. Όχι επειδή “φουσκώνω”.
Δεν αγνοείς ορμονικές καταστάσεις. Θυρεοειδής, κορτιζόλη, εμμηνόπαυση, όλα επηρεάζουν άμεσα το έντερο.
Και κάτι που συχνά ξεχνιέται, κοιτάς αν υπάρχει ιστορικό γαστρεντερίτιδας, αντιβιώσεων ή χειρουργείων. Εκεί πολλές φορές κρύβεται η αρχή του προβλήματος.
Το πιο σημαντικό κριτήριο απ’ όλα.
Το ευερέθιστο έντερο δεν καταστρέφει.
Δεν χειροτερεύει σταθερά.
Δεν σου “παίρνει” πράγματα.
Σε ενοχλεί. Σε περιορίζει. Σε εκνευρίζει.
Αλλά δεν σε εξαντλεί βιολογικά.
Τι είναι τελικά αυτό το «ευερέθιστο έντερο» που ακούμε παντού;
Το ευερέθιστο έντερο δεν είναι ασθένεια με την κλασική έννοια.
Δεν είναι μικρόβιο.
Δεν είναι φλεγμονή που “φαίνεται” στις εξετάσεις.
Δεν είναι βλάβη.
Είναι τρόπος λειτουργίας. Ένα έντερο που αντιδρά πιο εύκολα, αισθάνεται πιο έντονα και θυμάται περισσότερο απ’ όσο θα θέλαμε.Με απλά λόγια, είναι έντερο που έχει χάσει τη ρύθμιση και όχι την ικανότητα.
Και εδώ αρχίζει να γίνεται ενδιαφέρον.
Το ευερέθιστο έντερο δεν είναι “στο κεφάλι σου”, αλλά περνά και από εκεί και αυτή είναι η μεγαλύτερη παρεξήγηση.
Το έντερο έχει δικό του νευρικό σύστημα.
Αντιδρά. Μαθαίνει. Θυμάται.
Όταν κάτι το τρόμαξε στο παρελθόν, γίνεται πιο προσεκτικό.
Και η προσοχή, όταν κρατά πολύ, γίνεται υπερευαισθησία.
Γι’ αυτό και το ευερέθιστο έντερο, χειροτερεύει με το άγχος,
βελτιώνεται στις διακοπές, εμφανίζεται σε ανθρώπους “υπεύθυνους”, τελειομανείς, πιεσμένους.Όχι επειδή “τα φαντάζονται”.
Αλλά επειδή το σώμα τους δεν αποφορτίζεται εύκολα.
Οποτε αν πρεπει να κρατήσεις μόνο ένα πράγμα, κράτησε αυτό....
το ευερέθιστο έντερο δεν είναι απάντηση είναι ένδειξη κατεύθυνσης και το σώμα, όταν το ακούσεις σωστά, σου δείχνει πάντα πού να πας.
