Σε έναν κόσμο που όλοι βιάζονται να μιλήσουν, να εξηγήσουν, να συμβουλέψουν ή να διορθώσουν,
υπάρχει κάτι βαθιά θεραπευτικό που συχνά ξεχνάμε:
Όχι η αγκαλιά που λέει «θα σου πω τι να κάνεις».
Ούτε εκείνη που κρύβει προσδοκίες ή όρους.
Αλλά η αγκαλιά που δεν κρίνει.
Η αγκαλιά που απλώς υπάρχει.
Όταν δεν χρειάζονται λόγια
Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος δεν χρειάζεται λύσεις.
Δεν χρειάζεται ανάλυση.
Δεν χρειάζεται να του πουν ότι «όλα θα πάνε καλά».
Χρειάζεται να νιώσει ότι:
δεν είναι μόνος
δεν είναι λάθος
δεν χρειάζεται να απολογηθεί για αυτό που νιώθει
Μια τέτοια αγκαλιά λέει χωρίς λέξεις:
«Σε βλέπω. Σε αποδέχομαι. Μπορείς να είσαι όπως είσαι.»
Η αγκαλιά ως θεραπεία
Όταν κάποιος μας αγκαλιάζει χωρίς να μας κρίνει:
το σώμα χαλαρώνει
η αναπνοή βαθαίνει
το νευρικό σύστημα ησυχάζει
η καρδιά νιώθει ασφάλεια
Εκείνη τη στιγμή, κάτι μέσα μας ξεκλειδώνει.
Δεν “θεραπευόμαστε” επειδή μας έδωσαν απαντήσεις.
Θεραπευόμαστε επειδή δεν χρειάστηκε να αμυνθούμε.
Η αποδοχή είναι το πρώτο φως
Πολλές πληγές δεν δημιουργήθηκαν από πόνο,
αλλά από την αίσθηση ότι «δεν έπρεπε να νιώθω έτσι».
Η αγκαλιά που δεν κρίνει:
δεν ακυρώνει
δεν διορθώνει
δεν πιέζει
Απλώς επιτρέπει.
Και η άδεια να είμαστε ο εαυτός μας,
είναι από μόνη της βαθιά θεραπευτική.
Ίσως τελικά αυτό να χρειαζόμαστε περισσότερο
Όχι περισσότερη δύναμη.
Όχι περισσότερη προσπάθεια.
Όχι περισσότερη εξήγηση.
Αλλά έναν άνθρωπο που να μας κρατήσει
χωρίς να προσπαθήσει να μας αλλάξει.
Γιατί τελικά…
Μια αγκαλιά που δεν κρίνει, θεραπεύει.
