Περίεργο πράγμα ο άνθρωπος.
Πριν λίγες μέρες ρώτησα έναν πολύ έξυπνο άνθρωπο.
Μηχανικός. Μπορούσε να μου εξηγήσει πώς λειτουργεί ένα σύστημα με εκατοντάδες μέτρα καλωδίων.
Κάποια στιγμή τον ρώτησα αν πίνει αρκετό νερό.
«Ναι», μου λέει.
«Πόσο;»
Με κοίταξε.
«Δεν ξέρω.»
«Τα ούρα σου τι χρώμα έχουν;»
«Δεν πρόσεξα ποτέ.»
Και εκεί σκέφτηκα κάτι αστείο.
Ο άνθρωπος μπορούσε να μου εξηγήσει πώς λειτουργεί ένα μηχάνημα αξίας χιλιάδων ευρώ, αλλά δεν ήξερε τι χρώμα έχουν τα ούρα του.
Και δεν φταίει αυτός.
Κανείς δεν μας έμαθε να παρατηρούμε.
Στο σχολείο μάθαμε εξισώσεις.
Μάθαμε ποτάμια.
Μάθαμε πρωτεύουσες.
Κανείς όμως δεν μας είπε πόσες φορές είναι φυσιολογικό να πάμε τουαλέτα.
Ούτε πώς μοιάζει ένας καλός ύπνος.
Ούτε γιατί ξυπνάμε κουρασμένοι ενώ κοιμηθήκαμε οκτώ ώρες.
Το αστείο είναι ότι οι περισσότεροι ξέρουμε περισσότερα για το αυτοκίνητό μας παρά για το σώμα μας.
Ακούμε έναν περίεργο θόρυβο στη μηχανή και τρέχουμε στο συνεργείο.
Το έντερο μας φωνάζει δέκα χρόνια και μεις απαντάμε...
«Ελα μωρέ, πάντα έτσι ήμουν.»
Κάπου εκεί αρχίζουν τα προβλήματα.
Όχι όταν εμφανιστεί η αρρώστια.
Πολύ νωρίτερα.
Όταν σταματήσουμε να έχουμε περιέργεια για τον εαυτό μας.
Γιατί το σώμα δεν είναι εχθρός.
Δεν κάθεται σε μια γωνία περιμένοντας να μας την φέρει.
Το αντίθετο κάνει.
Προσπαθεί κάθε μέρα να μας κρατήσει ζωντανούς.
Ακόμη κι όταν το ταλαιπωρούμε, κι όταν δεν κοιμόμαστε,
κι όταν τρώμε ό,τι βρούμε μπροστά μας.
Ακόμη κι όταν το αγνοούμε.
Και ίσως αυτό να είναι το πρώτο μάθημα υγείας που θα έπρεπε να μαθαίνουμε από παιδιά.
Όχι τι φάρμακο να πάρουμε όταν αρρωστήσουμε.
Αλλά πώς να καταλαβαίνουμε ότι κάτι αρχίζει να μην πηγαίνει καλά.
Γιατί καμιά φορά η μεγαλύτερη σοφία δεν είναι να ξέρεις περισσότερα.
Είναι να παρατηρείς καλύτερα.
Το πιο πολύπλοκο πράγμα που θα χειριστείς ποτέ στη ζωή σου δεν είναι ο υπολογιστής σου, ούτε το αυτοκίνητό σου.
Είναι το σώμα σου.
