«Πριν πανικοβληθούμε… ας βάλουμε το χέρι στην καρδιά.»
Κάποιοι συνδέουν κάθε καρδιακό επεισόδιο, κάθε αιφνίδιο θάνατο, κάθε ταχυκαρδία με εκείνη την πρωτεΐνη που ακούστηκε τόσο πολύ.
Και μέσα σε όλο αυτό, χωριστήκαμε σε Φουρτουνάκηδες και Βροντάκηδες, λες και η καρδιά μας ξέρει από στρατόπεδα.
Θα σου μιλήσω ήρεμα.
Η πρωτεΐνη-ακίδα του ιού και των εμβολίων μελετήθηκε εκτενώς. Το σώμα όμως δεν είναι παθητικό δοχείο.
Διαθέτει ενσωματωμένα συστήματα αποδόμησης και κάθαρσης πρωτεϊνών, από το ανοσοποιητικό μέχρι το ήπαρ και τα ενζυματικά του μονοπάτια.
Δεν μένει τίποτα “για πάντα” μέσα μας επειδή το φοβόμαστε.
Το ανθρώπινο σώμα είναι δυναμικό σύστημα ρύθμισης, όχι αποθήκη πανικού.
Ναι, υπήρξαν σπάνιες ανεπιθύμητες ενέργειες.
Ναι, κάθε ιατρική πράξη έχει ρίσκο.
Ναι, η επιστήμη οφείλει να ερευνά.
Αλλά άλλο η διερεύνηση και άλλο η μόνιμη εστίαση στον φόβο. Όταν ο νους κολλάει σε μία ακίδα, σταματά να βλέπει το δάσος.
Και στο δάσος αυτό, υπάρχουν πολλές ακίδες που δεν κάνουν θόρυβο.
Η ''ακίδα'' της ζάχαρης που εκτοξεύει ινσουλίνη και τριγλυκερίδια και συντηρεί φλεγμονή χαμηλού βαθμού.
Η ''ακίδα'' του αναψυκτικού που διαταράσσει το μικροβίωμα και τον εντερικό φραγμό.
Η ''ακίδα'' του αλκοόλ που πιέζει το ήπαρ και επηρεάζει τον καρδιακό ρυθμό.
Η ''ακίδα'' του χρόνιου στρες που ανεβάζει κορτιζόλη, σφίγγει τα αγγεία και επηρεάζει τον άξονα έντερο-εγκέφαλος.
Η ''ακίδα'' του επεξεργασμένου φαγητού που υπονομεύει την απορρόφηση θρεπτικών συστατικών και την μεταβολική ευελιξία.
Αυτές οι ''ακίδες'' δεν χωρίζουν οικογένειες.
Δεν γράφονται στα πρωτοσέλιδα.
Δεν γίνονται viral.
Αλλά επηρεάζουν ενδοθήλιο, ινσουλίνη, φλεγμονή, μικροβίωμα και σπλαχνικό λίπος κάθε μέρα.
Αρα ...δεν πολεμάμε ακίδες.
Ρυθμίζουμε το έδαφος.
Ρυθμίζουμε τον άξονα έντερο-νευρικό-μεταβολικό. Υποστηρίζουμε την αγγειακή υγεία μέσα από σταθερή γλυκόζη, ποιοτικό ύπνο, σωστή αναπνοή, ήπια κίνηση, πραγματική τροφή. Μειώνουμε το οξειδωτικό στρες όχι επειδή φοβόμαστε κάτι συγκεκριμένο, αλλά επειδή θέλουμε ανθεκτικότητα συνολικά.
Όταν κάποιος έρχεται σε πανικό και μου λέει «κι αν έμεινε κάτι μέσα μου;», του λέω με ειλικρίνεια ότι το σώμα δεν είναι αδύναμο.
Η βιολογία του ανθρώπου είναι φτιαγμένη για προσαρμογή.
Αυτό που το εξαντλεί δεν είναι μία μεμονωμένη πρωτεΐνη, αλλά η χρόνια μεταβολική αστάθεια, η αδιάκοπη φλεγμονή, η καθημερινή απορρύθμιση.
Αν θέλουμε πραγματικά να σωθούμε, ας κοιτάξουμε την "ακίδα" της καθημερινής μας επιλογής.
Η καρδιά δεν γνωρίζει από ιδεολογίες.
Γνωρίζει από ινσουλίνη, από φλεγμονώδεις δείκτες, από πίεση, από ύπνο.
Το ενδοθήλιο δεν θυμάται τι ψήφισες.
Θυμάται πώς τρως, πώς αναπνέεις, πώς ζεις.
Και κάπου εκεί, η συζήτηση αλλάζει.
Από το «τι μου έκαναν» πάμε στο «τι μπορώ να ρυθμίσω σήμερα».
Και αυτό είναι δύναμη.
Και θα σου πω κάτι ακόμη, με σεβασμό σε όλες τις πλευρές.
Ακόμη κι αν η πρωτεϊνική ακίδα μπορεί να δημιουργεί πρόβλημα, η λύση δεν είναι ο πανικός.
Η λύση δεν είναι να τροφοδοτούμε φλεγμονή με περισσότερο στρες, περισσότερη κορτιζόλη, περισσότερη αγγειοσύσπαση.
Αν υπάρχει οτιδήποτε που πιέζει το σύστημα, τότε ακόμη περισσότερο χρειάζεται να μην το «βοηθάμε».
Να μην προσθέτουμε μεταβολικές ακίδες ζάχαρης, να μην αυξάνουμε φλεγμονή χαμηλού βαθμού, να μην εξαντλούμε το ενδοθήλιο με κακή διατροφή, αϋπνία και χρόνια ένταση.
Δηλαδή, ό,τι κι αν πιστεύει ο καθένας για την αιτία,
η απάντηση παραμένει η ίδια, ρύθμιση.
Σταθερό νευρικό σύστημα.
Υγιές μικροβίωμα.
Ισορροπημένη ινσουλίνη.
Καλή οξυγόνωση.
Ανθεκτικό σώμα.
Γιατί ένα ρυθμισμένο σώμα δεν είναι εύκολος στόχος για καμία ''ακίδα''
Το σώμα δεν χρειάζεται φόβο.
Χρειάζεται ρύθμιση.
Για δες…
Για την υγεία σας.
