ας ιδιωτικοποιηθεί η θάλασσα και ο ουρανός,
ας ιδιωτικοποιηθεί το νερό και ο αέρας,
ας ιδιωτικοποιηθεί η Δικαιοσύνη και ο Νόμος,
ας ιδιωτικοποιηθεί και το περαστικό σύννεφο,
ας ιδιωτικοποιηθεί το όνειρο,
ειδικά στην περίπτωση που γίνεται την ημέρα και με τα μάτια ανοιχτά.
Και σαν κορωνίδα όλων των ιδιωτικοποιήσεων,
ιδιωτικοποιήστε τα Κράτη,
παραδώστε επιτέλους την εκμετάλλευση υμών των ιδίων σε εταιρίες του ιδιωτικού τομέα με διεθνή διαγωνισμό.
Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου…
Και μια και μπήκατε στον κόπο,
Όταν το 1998 του απενεμήθη το Νόμπελ Λογοτεχνίας ο Ζοζέ Σαραμάγκου, ο Πορτογάλος λογοτέχνης, ιστορικός, στοχαστής, εξερευνητής του πνεύματος και της αλήθειας, μαχητής κατά της χούντας του Σαλαζάρ στην “Επανάσταση των Γαρυφάλλων”, μέλος του κομμουνιστικού κόμματος της Πορτογαλίας ως το τέλος της ζωής του, είπε : “Θεωρώ ότι ανήκω στους ηττημένους, αφού η προσωπική εφήμερη επιτυχία δεν αλλάζει τον κόσμο που μας περιβάλλει και που βρίσκεται σε μαύρα χάλια”. Αλλά δεν έμεινε στη διαπίστωση μόνο. Προχώρησε παραπέρα λέγοντας ότι “ο μόνος λόγος που έχω για να ζω είναι η ανάγκη να τον αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο, που δεν είναι ένας κόσμος καλός.” Κι ακόμα ως γνήσιος αριστερός δήλωσε την απόλυτη πεποίθησή του ότι η ήττα, που προέκυψε από την αποτυχία της πρώτης απόπειρας εφαρμογής της νέας αντίληψης για τη ζωή, θα μετατραπεί σε νέα πάλη και νέα νίκη. Και στη ζωή του πάλεψε γι αυτό το σκοπό γυρίζοντας όλο τον κόσμο για να βοηθήσει με την παρουσία του ένα κίνημα, για να αντιδράσει σε μια αδικία. Αλλά τη μεγάλη μάχη την έδωσε μέσα από τις λέξεις. Γράφει “ η λέξη δεν είναι αθώα, αφού δεν είναι εξ ορισμού καλή ή κακή. Οι λέξεις είναι τρομερές και πρέπει να είναι κανείς πολύ προσεκτικός όταν έχει να κάνει μαζί τους. Οι λέξεις όμως που μιλούν για δικαιοσύνη, για αλληλεγγύη, για αλλαγή του κόσμου,για αλλαγή του τρόπου ζωής που θα μας οδηγήσει σε πιο ανθρώπινες σχέσεις μεταξύ μας με περισσότερο σεβασμό και κατανόηση, αυτές είναι οι καλές λέξεις. Με αυτές τις λέξεις θέλω να διατηρώ το δικαίωμά μου να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο κατά έναν τρόπο διαφορετικό”.
Ζοζέ Σαραμάγκου (Νόμπελ Λογοτεχνίας 1998)
