Όταν η συνειδητότητα απουσιάζει, επικρατεί ο όλεθρος.
Τα βασανιστήρια, οι ομαδικοί, μαζικοί τάφοι, τα λεηλατημένα, καπνίζοντα τοπία, οι κραυγές των νηπίων που σβήνουν στα ερείπια των βομβαρδισμένων, ρημαγμένων πόλεων, αποτελούν τις φυσικές, αναπόδραστες συνέπειες αυτού του κοσμικού λήθαργου.
Είμαστε μια φυλή υπνοβατών που
παίζει με πυρηνικά όπλα, με κοφτερά, δηλητηριασμένα ξυράφια, νομίζοντας πως τα πράγματα γύρω της είναι άψυχα, πως το περιβάλλον είναι νεκρό, πως
η φύση είναι δούλα, ακριβώς επειδή το εσωτερικό, τρίτο, διορατικό μάτι έχει καλυφθεί από έναν παχύ, αδιαπέραστο καταρράκτη αυταπάτης.
Το εγώ μας είναι μια παθολογία. Μια αρρώστια. Και όσο το συντηρούμε, όσο το χτενίζουμε, όσο το στολίζουμε με τίτλους, με πτυχία, με περιουσίες και με δόξες, τόσο βαθύτερα βυθίζουμ,ε το νυστέρι στις φλέβες της αλήθειας.
Η μόνη λύση είναι
το βίαιο ξύπνημα. Η ανάφλεξη
της Μάγια. Το τινάγμα του θεού από
τον λήθαργό του. Μια κατάσταση όπου το υποκείμενο πεθαίνει, σβήνει, εξατμίζεται, και στη θέση του αναδύεται ο απέραντος, γαλήνιος, χώρος που εμπεριέχει τα πάντα δίχως να ταυτίζεται με τίποτα.
Σε αυτό το ύψος, το κακό παύει να υφίσταται, όχι επειδή ηττήθηκε σε κάποια μάχη αλλά επειδή το καύσιμό του, η αυταπάτη της ατομικότητας, στέρεψε οριστικά.
Το νερό καθαρίζει επειδή ο βούρκος κατακάθισε. Το τοπίο αποκαλύπτεται επειδή η ομίχλη διαλύθηκε. Ούτε οίκτος, ούτε συγχώρεση απαιτείται εδώ φίλοι μου. Η συγχώρεση είναι για τα νήπια, για όσους πιστεύουν ακόμα στο αμάρτημα. Η καθαρή συνειδητότητα
δεν συγχωρεί το τέρας, απλώς ανάβει το φως, και το τέρας, το οποίο δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια σκιά ριγμένη στον τοίχο ενός σπηλαίου, εξαφανίζεται ακαριαία, αφήνοντας πίσω του μόνο την άπειρη αγάπη του αιώνιου Τίποτα, το οποίο περιμένει με ανοιχτά χέρια να καταπιεί τον κόσμο, σβήνοντας για πάντα την οδύνη μιας ανύπαρκτης, ονειρικής, μάταιης δημιουργίας που παραπαίει ανάμεσα στο μηδέν και στο άπειρο.
