«Η θεραπεία για τον πόνο βρίσκεται μέσα στον ίδιο τον πόνο.»
Το λάθος που κάνουμε σχεδόν όλοι είναι ότι προσπαθούμε να φύγουμε από τον πόνο πριν καν τον καταλάβουμε. Τον βαφτίζουμε σύμπτωμα, τον κάνουμε διάγνωση, τον μετατρέπουμε σε κάτι που «πρέπει να φύγει». Κι έτσι, αντί να μικρύνει, ριζώνει. Ο πόνος επιμένει όχι επειδή είναι δυνατός, αλλά επειδή δεν του δόθηκε χώρος.
Η αλλαγή δεν έρχεται όταν πεις «το ξεπέρασα», αλλά όταν αντέξεις να πεις…«αυτό πονάει και είμαι ακόμα εδώ». Εκεί γίνεται η μετατόπιση. Όχι στο μυαλό. Στο σώμα. Στην αναπνοή που δεν κόβεις. Στο συναίσθημα που δεν εξηγείς για να το αποφύγεις. Ο πόνος, όταν δεν τον εγκαταλείπεις, αλλάζει ρόλο. Από απειλή γίνεται μήνυμα. Από χάος γίνεται πληροφορία.
Και τότε συμβαίνει κάτι παράδοξο..δεν χρειάζεται πια να φύγει για να ζήσεις.Μπορεί να υπάρχει ,χωρίς να σε ορίζει. Αυτό εννοεί ο Rumi. Όχι ότι ο πόνος «θεραπεύει». Αλλά ότι η σχέση σου μαζί του είναι η θεραπεία. Γιατί ότι αντέχεται, μετασχηματίζεται. Κι ότι αποφεύγεται, κυβερνά.
Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος
