DrmedGeorgios Zois
Στέκομαι εδώ και κοιτάζω τον κόσμο, και δεν βλέπω παρά σκοτεινά σπίτια γεμάτα μυστικά πόνου. Κάθε πόλη, κάθε γωνιά, κάθε οικογένεια κουβαλάει τη δική της πληγή — μοναδική, ασύγκριτη, ανελέητη.
Οι νόμοι που έπρεπε να προστατεύουν, οι γιατροί που έπρεπε να θεραπεύουν, οι φιλόσοφοι που έπρεπε να φωτίζουν — όλοι μοιάζουν μικροί μπροστά στην απεραντοσύνη αυτού του πόνου.Και όμως, ο πόνος είναι ζωντανός. Δεν επαναλαμβάνεται. Δεν συμμορφώνεται με κανόνες. Δεν χωράει σε αναφορές ή διατάγματα. Εκρήγνυται σε ψυχές, σιωπηλά, αόρατα, αφήνοντας πίσω του ασθένειες, φόβο, αδικία. Κάθε δυστυχία είναι μοναδική, και αυτό την καθιστά αληθινή.
Αλλά εδώ, σε αυτό το σκοτάδι, υπάρχει φως — μια υποχρέωση, μια ανάγκη, μια φλόγα που αρνείται να σβήσει. Η ιατρική δεν είναι μόνο θεραπεία· είναι η κατανόηση της ίδιας της μοίρας. Η δικαιοσύνη δεν είναι μόνο επιβολή· είναι η αναγνώριση ότι κάθε τραύμα αξίζει προσοχή. Και η φιλοσοφία δεν είναι μόνο σκέψη· είναι το φως που διαπερνά το σκοτάδι, που δείχνει τον δρόμο μέσα από την ατομική και συλλογική δυστυχία προς την ισορροπία — εύθραυστη, ναι, αλλά πραγματική.
Η εποχή μας είναι σκοτεινή. Οι πόνοι πολλαπλοί. Οι σκιές βαριές. Αλλά αν κοιτάξουμε τα τραύματα κατάματα, αν τα αγγίξουμε με θάρρος και ακρίβεια, τότε ίσως — ίσως — να αρχίσουμε να ξαναχτίζουμε έναν κόσμο που δεν φοβάται τη δυστυχία, που τη βλέπει στα μάτια, και την μεταμορφώνει σε δύναμη για αλήθεια, δικαιοσύνη και ζωή.
