...............................................Δημοτικοί υπάλληλοι πιθανόν, είχαν μπει σε ένα παρτέρι και ξερίζωναν τα πάντα.
Ούτε έκοβαν, ούτε καθάριζαν επιλεκτικά.
Ξερίζωναν και εξαφάνιζαν τα πάντα .
Χόρτα, μικρά λουλούδια, ό,τι είχε προλάβει να βγει αυτές τις εβδομάδες και ότι πράσινο υπήρχε.
Σε λίγα λεπτά, εκεί που πριν υπήρχε μια ζωντανή εικόνα της άνοιξης, άφησαν σχεδόν γυμνό χώμα.
Το χειρότερο είναι ότι αυτό κάποιοι το θεωρούν φυσιολογικό και μάλιστα αν δουν και κάπου στην πόλη τους ένα τέτοιο σημείο αρχίζουν τις αναρτήσεις και τα τηλέφωνα , ποτέ θα τα κόψει ο Δήμος και τα σχετικά...
Αυτό το θεωρούν "φροντίδα"...
Δυστυχώς κάθε άνοιξη συμβαίνει αυτό το παράδοξο.
Κάνεις τους δεν σκέφτεται ότι είναι η εποχή που η φύση φτάνει στο αποκορύφωμα της, ανθίζει, πρασινίζει ο τόπος και γεμίζει με ζωή .
Αυτή την περίοδο, αυτά που πολλοί αποκαλούν "αγριόχορτα" δεν είναι τίποτα τυχαίο ή περιττό, είναι η βάση ενός ολόκληρου οικοσυστήματος.
Είναι τροφή για τις μέλισσες και τους αλλους επικονιαστές, είναι χώρος για να γεννήσουν έντομα, είναι καταφύγιο για μικροοργανισμούς, είναι κάλυψη που κρατά το έδαφος ζωντανό και προστατευμένο από την ξηρασία.
Σίγουρα δεν πρόκειται για
ακαταστασία που πρέπει να τρέξουμε να συμμαζέψουμε.
Είναι η ίδια η λειτουργία της φύσης.
Εμείς όμως εκεί, ανένδοτοι σε μια λανθασμένη πρακτική, να παρεμβαίνουμε ακριβώς τη στιγμή που όλα αυτά βρίσκονται στο peak τους.
Λες και είναι κάτι που πρέπει να γίνει άμεσα.
Λες και δεν μπορεί να γίνει αργότερα.
Η φύση δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο, δεν είναι ούτε βιτρίνα, ούτε εικαστική έκθεση για να δείχνει ωραία.
Πότε επιτέλους θα γίνει κατανοητό ότι είναι ένα σύστημα που δουλεύει με ισορροπίες και όταν παρεμβαίνει κάποιος την λάθος στιγμή και με τον λαθος τρόπο διακόπτει έναν κύκλο ζωής.
Ας διαβάσουν τουλάχιστον μία από τις τόσες επιστημονικές μελέτες που κυκλοφορούν τα τελευταία χρόνια και είναι εντελώς ξεκάθαρες.
Η συχνή και μαζική κοπή της βλάστησης μειώνει τη βιοποικιλότητα, αποδυναμώνει τα οικοσυστήματα και επηρεάζει άμεσα τους επικονιαστές.
Από την άλλη πλευρά, ακόμα και μικρές ζώνες μέσα στον οικιστικό ιστό όπου η βλάστηση αφήνεται να εξελιχθεί φυσικά, μπορούν να λειτουργήσουν σαν μικροί πυρήνες ζωής.
Δεν είναι λογικό,την ίδια στιγμή που μιλάμε για περιβαλλοντική κρίση, για εξαφάνιση των μελισσών, για ανάγκη περισσότερου πρασίνου, εμείς να εφαρμόζουμε πρακτικές που κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Κόβουμε τη βάση της τροφικής αλυσίδας δεκάδων ειδών και μετά αναρωτιόμαστε γιατί αυτά σιγά σιγά αρχίζουν να μειώνονται ή να απειλούνται με αφανισμό.
Πόσο πιο απλά να το γράψω;
Είναι σα να αφαιρείς τα θεμέλια από ένα σπίτι και να απορείς γιατί αρχίζει να παρουσιάζει ρωγμές και μετά να πέφτει...
Ευτυχώς, αλλού έχουν αρχίσει και το καταλαβαίνουν πλέον.
Σε πόλεις της Ευρώπης, αυτή η λογική που επικρατεί ακόμα εδώ, έχει ήδη αλλάξει.
Στη Ρεν για παράδειγμα της Γαλλίας, η μείωση του κουρέματος σε βάθος χρόνου μετέτρεψε μεγάλες εκτάσεις σε αστικά λιβάδια με σημαντική αύξηση της βιοποικιλότητας.
Στο Λονδίνο, πολλές περιοχές έχουν αντικαταστήσει το παραδοσιακό γκαζόν που δεν προσφέρει ουσιαστικά τίποτα, με ζώνες ανάπτυξης άγριας βλάστησης ώστε να στηρίξουν τους επικονιαστές.
Στη Βαρσοβία, με αντίστοιχες παρεμβάσεις κατάφεραν την επιστροφή εκατοντάδων ειδών εντόμων μέσα στον αστικό ιστό.
Και για να μην παρεξηγηθώ,δεν μιλάω ούτε για αδιαφορία ούτε για εγκατάλειψη.
Είναι ένας διαφορετικός τρόπος διαχείρισης.
Ένας τρόπος ο οποίος μπορεί να χαρακτηριστεί επιλεκτικός, γιατί κόβουν εκεί που χρειάζεται για ευκολη πρόσβαση ,για ασφάλεια, αλλά αφήνουν και χώρο για να εξελιχθεί η ζωή.
Εμείς εδώ αφήνουμε νεκρές επιφάνειες.
Κάποια στιγμή πρέπει να γίνει απ' όλους κατανοητό ότι το θέμα δεν είναι να κοπούν τα χόρτα, το θέμα είναι πότε, πού και γιατί.
Όταν ξεριζώνεις τα πάντα, τη στιγμή που η φύση δουλεύει στο μέγιστο, σίγουρα δεν κάνεις φροντίδα.
Διακόπτεις βίαια την ζωή.
Θα ήταν νομίζω καλό κάποια στιγμή να αναρωτηθούμε αν
θέλουμε πόλεις που απλώς φαίνονται καθαρές ή πόλεις που είναι πραγματικά ζωντανές;
