(Της Patricia Coffaro)
Διαβάστε καλά, δεν κυριαρχεί, δεν ελέγχει, δεν χωρίζει... αντιδράστε.
Αυτό σημαίνει ότι το ανθρώπινο σώμα βρίσκεται σε συνεχή σχέση με το περιβάλλον του. Όχι μόνο με το φαγητό που φέρνουμε ή τον αέρα που αναπνέουμε, αλλά με όλο το περιβάλλον στο οποίο είμαστε βυθισμένοι... φως, εποχές, ρυθμός, φυσικά πεδία, κύκλοι. Κάθε ερέθισμα γίνεται πληροφορία και κάθε πληροφορία παράγει μια απάντηση.
Το δέρμα αντιδρά στο φως, το νευρικό σύστημα στο ερέθισμα, το έντερο σε αυτό που τρώμε, το ανοσοποιητικό σε αυτό που αναγνωρίζει ως συμβατό ή μη συμβατό.. είναι ένας διαρκής διάλογος, ακόμα και όταν δεν το αντιλαμβανόμαστε.
Ωστόσο, στη σύγχρονη άποψη, αυτός ο διάλογος έχει ξεχαστεί σε μεγάλο βαθμό. Άρχισαν να θεωρούν το σώμα ως ένα απομονωμένο σύστημα, για να διορθωθεί κομμάτι κομμάτι, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το πλαίσιο στο οποίο ζει.
Δεν ήταν έτσι παλιά.
Διαβάζω ένα βιβλίο από τις αρχές του 1900 (αλλά θα σας μιλήσω αναλυτικά αργότερα), και μάλιστα στον ιατρικό χώρο, υπήρχε μεγαλύτερη προσοχή στους φυσικούς ρυθμούς και την επιρροή τους στον οργανισμό. Μερικοί καρδιολόγοι, για παράδειγμα, παρατήρησαν αλλαγές στον καρδιακό ρυθμό, υπερτασικές κρίσεις ή οξεία επεισόδια σε σχέση με ευρύτερους φυσικούς κύκλους. Δεν ήταν ένα μυστικιστικό, αλλά ένα παρατηρητικό όραμα, ξεκινώντας από τα κλινικά δεδομένα, την κίνηση στο χρόνο και αναζητώντας μια συσχέτιση με όσα συνέβαιναν στο περιβάλλον.
Από αυτές τις παρατηρήσεις προκύπτει αυτό που σήμερα ονομάζεται κοσμοβιολογία, δηλαδή η μελέτη της επιρροής κοσμικών ρυθμών, όπως ηλιακά, σεληνιακά και γεωμαγνητικά συστήματα, στα βιολογικά συστήματα.
Σήμερα ξέρουμε ότι δεν είναι και τόσο μακρινή ιδέα από τη φυσιολογία. Το σώμα μας ρυθμίζεται από ακριβείς ρυθμούς, κιρκάδιο ρυθμό, που συνδέεται με το φως και το σκοτάδι, ορμονικούς κύκλους, αρτηριακή πίεση και διακυμάνσεις καρδιακών ρυθμών καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας. Ακόμα και το νευρικό και το ανοσοποιητικό σύστημα ακολουθούν ρυθμικές ταλαντώσεις.
Το πρόβλημα προκύπτει όταν διαταράσσονται αυτοί οι ρυθμοί.
Τεχνητό φως μέσα στη νύχτα, ακανόνιστος ύπνος, ανοργάνωτα γεύματα, συνεχές στρες, όλα αυτά δημιουργούν μια αποσύνδεση ανάμεσα στο βιολογικό μας σύστημα και τους φυσικούς ρυθμούς στους οποίους πρέπει να ανταποκρίνεται. Και το σώμα, για άλλη μια φορά, αντιδρά.
Αντιδρά με αϋπνία, κόπωση, φλεγμονή, μεταβολικές αλλαγές. Όχι επειδή λειτουργεί άσχημα, αλλά επειδή προσπαθεί να προσαρμοστεί σε ένα περιβάλλον που δεν είναι πλέον συνεκτικό.
Ακόμα και η φλεγμονή, που συχνά θεωρείται εχθρός, είναι στην πραγματικότητα μια απάντηση. Ακριβώς όπως το άγχος, η αλλοιωμένη πέψη, η χρόνια κούραση, αυτά είναι σημάδια, όχι λάθη.
Όταν το καταλαβαίνεις αυτό, αλλάζεις τον τρόπο που βλέπεις την υγεία, δεν έχει πλέον να κάνει με την εξάλειψη του συμπτώματος, αλλά με την κατανόηση σε τι αντιδρά το σώμα και έρχεται μια πραγματική, συγκεκριμένη ευθύνη.
Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα, είναι προφανές. Μπορούμε όμως να παρέμβουμε σε πολλές από τις καθημερινές μας συνθήκες.. ο ρυθμός ύπνου, η ποιότητα του φωτός στο οποίο εκθέτουμε τους εαυτούς μας, ο τρόπος που τρώμε, το επίπεδο άγχους, η κίνηση. Μπορούμε, τουλάχιστον εν μέρει, να ευθυγραμμίσουμε ξανά το σώμα μας σε φυσικούς ρυθμούς και όταν συμβεί αυτό, το σώμα αλλάζει την απόκρισή του.
Όχι πάντα άμεσα, όχι γραμμικά, αλλά αλλάζει. Επειδή το σώμα δεν χρειάζεται να επιβληθεί, χρειάζεται να γίνει κατανοητό στο πλαίσιο που ζει... και τότε αυτή η αρχική πρόταση αποκτά ένα πολύ πιο συγκεκριμένο νόημα.
Ο άνθρωπος αντιδρά στη φύση... αντιδρούμε.
Και η ποιότητα αυτής της αντίδρασης εξαρτάται, σε μεγάλο βαθμό, από το πόσο συντονισμένοι είμαστε, ή σε ασυμφωνία, με τους ρυθμούς που μας περιβάλλουν, καθημερινά.
XO - Patrizia Coffaro
