.
« Μου στήνετε μάρμαρα και σπαταλάτε λόγια στα συμπόσια της μνήμης μου. Περιττά πράγματα! Η μόνη αληθινή τιμή είναι η δική σας φωτιά. Μην κοιτάτε εμένα, κοιτάτε το βάθος σας. Αναλάβετε την ευθύνη, ανηφορίστε, πράξτε το χρέος σας απέναντι στην ψυχή σας και στην πατρίδα. Μόνο αυτός ο σκληρός αγώνας αξίζει, όλα τα άλλα είναι στάχτη.
Κοιτάζω τον σημερινό άνθρωπο και η καρδιά μου ματώνει. Τι έκανες, βρε, τη σπίθα που σου χάρισε ο Θεός; Τι έκανες τη φλόγα που σου εμπιστεύτηκε η γης;
Γίνηκες μαλθακός. Κλείστηκες μες στα τσιμεντένια κουτιά σου, αποκοιμήθηκες πάνω σε μαλακά στρώματα, υποτάχτηκες στην άνεση και την ευκολία. Φοβάσαι τον πόνο, φοβάσαι τη φτώχεια, φοβάσαι τη μοναξιά, φοβάσαι πάνω απ’ όλα τον Θάνατο — κι έτσι κατάντησες να φοβάσαι την ίδια τη Ζωή!
Έφτιαξες μηχανές θαυμαστές, γύρισες τα μάτια σου στα αστέρια, κι όμως το πνεύμα σου έμεινε έρπον, σκουλήκι μες στη λάσπη. Προσκυνάς τις οθόνες σου σαν τα νέα είδωλα. Εκεί μέσα πουλάς και αγοράζεις την ψυχή σου για λίγη επιδοκιμασία, για λίγο θόρυβο, για να ξεχάσεις πως είσαι θνητός. Όλη σου η μέρα είναι μια φυγή από το ουσιαστικό: από την πάλη.
«Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, είμαι λέτε ελεύθερος; Όχι! Σήμερα ελπίζεις στα πάντα από τους άλλους, φοβάσαι το κάθε τι και γίνηκες σκλάβος των πραγμάτων σου!»
Δες την κοινωνία σου. Δεν έχεις πια ιδανικά, έχεις μόνο συμφέροντα. Δεν έχεις πια πίστη, έχεις μόνο καταναλωτική μανία. Οι λαοί σφάζονται πάλι για σύνορα και για πετρέλαια, κι οι διανοούμενοι, οι ταγμένοι να δείχνουν τον δρόμο, σωπαίνουν ή πουλιούνται για λίγα αργύρια.
Ξέχασες πως ο άνθρωπος δεν είναι για να χορταίνει, αλλά για να ανεβαίνει.
Ο σημερινός άνθρωπος αρνείται την Ανηφόρα. Γυρεύει κατηφόρες, γυρεύει ισιώματα. Αλλά ακούστε το καλά: Η ψυχή είναι φωτιά. Αν δεν την τροφοδοτείς με αγώνα, γίνεσαι στάχτη!
Τι πρέπει να κάνεις, λοιπόν, μέσα σε αυτό το παγκόσμιο σκοτάδι;
Γκρέμισε την ευκολία σου. Μην προσκυνάς κανέναν αφέντη — ούτε πολιτικό, ούτε ιερέα, ούτε την τεχνολογία σου. Γίνε εσύ ο υπεύθυνος για τον κόσμο.
Αγκάλιασε τον πόνο. Ο πόνος είναι ο μεγάλος σουγιάς που καθαρίζει την ψυχή από τα περιττά. Μέσα από τη δυσκολία ατσαλώνεται το πνεύμα.
Πράξε! Μη μένεις στα λόγια και στις θεωρίες. Η ιδέα που δεν γίνεται πράξη είναι δηλητήριο. Πολέμα για το δίκιο, ακόμα κι αν ξέρεις πως θα χάσεις.
Να λες κάθε πρωί στον εαυτό σου: «Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ θα φταίω.»
Σήκω, λοιπόν! Πέταξε τα δεσμά της άνεσης, κοίταξε τον γκρεμό στα μάτια, χαμογέλα στο άγνωστο και τράβα μπροστά. Μόνο ο άνθρωπος που παλεύει με το χάος και γεννάει φως είναι άξιος να λέγεται άνθρωπος!»
